Suus Jurkjes

Mijn jurkjes
Zomer

Indoor speeltuin Nijntje in Utrecht

Wat doe je op een dag met slecht weer waarop je graag naar buiten wil en iedereen elkaar in de haren vliegt? Een indoorspeeltuin is een optie…maar vond ik niet zo’n succes. De harde muziek en felle kleuren zorgen voor overactieve kinderen en gestresste ouders. Een alternatief dus. Als Utrechtse ga ik vaak naar het Dick Brunahuis. Gratis met een Museumjaarkaart en genoeg te doen voor kleine kinderen. Met een beetje geluk leest mamma haar appjes bij. Het Dick Bruna Huis is alleen dicht wegens verbouwing. Wat nu?

In het Centraal Museum is nu een tijdelijke tentoonstelling om de 60e verjaardag te vieren van het lieve konijntje. En wat is de tentoonstelling leuk en groot! Echt een enorm verschil met het Dick Bruna Huis. Alle zintuigen komen aan bod en er is veel te ondernemen voor elke leeftijd. Kleintjes kunnen ruiken, voelen en spelen in een grote blokkendoos. De iets grotere peuters spelen op de loopauto’s, maken muziek of spelen in het bos. En er is genoeg te knutselen en lezen. Zelfs volwassen Japanners maken hun eigen Nijntje oren!

Verder is er een superleuke tuin waar kindjes kunnen rennen en kruipen terwijl jij nog even van het zonnetje geniet. En uiteraard eet je dan een te dure Nijntje-pannenkoek :-) .

De ruimte van de tentoonstelling is helaas zo opgezet dat kinderen steeds het volgende ‘speeltoestel’ zien. En dus als een kip zonder kop van het ene naar het andere rennen. En de akoestiek? Die lijkt wel op die van een indoorspeeltuin….en toch is het een leuk dagje uit met de kids!


http://centraalmuseum.nl/bezoeken/tentoonstellingen/feest-nijntje-60-jaar/
Kosten:
€ 11: volwassenen vanaf 18 jaar
€ 2.50: 2 t/m 12 jaar

Foto’s: Pim Geerts

Lees verder...

Vakantie met kinderen op mooie Spaanse kamertjes

Met kleine kinderen op vakantie gaan is een hel(s)e beleving (zei ik echt hels??). Het concept vakantie heeft sinds de komst van Zoë een andere betekenis gekregen. Laten we positief beginnen. Kinderen letten op hele andere dingen dan wij. Zo is een aftands winkeltje waar ze – ik noem maar wat – ijsjes verkopen veel interessanter dan de grootste gotische kerk ooit. En een ‘gekke mevrouw met maar twee tanden, minder dan als Mick!’ wordt nagewezen en bejubeld terwijl een supermooie Moorse tuin (Alcázar, Sevilla red.) geen blik waardig wordt gegund. Of dan alleen de vissen in de vijver die mij nog niet waren opgevallen.

Lees verder...

Twee kinderen op één kussen daar ‘slaapt’ een duiveltje tussen

Volgens mij wil ik het liefst even medeleven. En wat input. Onze kindjes Mick (10 maanden) en Zoë (3 jaar) slapen bij elkaar op de kamer en het gaat de laatste tijd slecht met inslapen. Als Zoë niet wakker/aan het krijsen is, omdat het nog niet donker is of ineens besluit dat ze nog wil – wat zeg ik: MOET – knutselen beneden, staat Mick enthousiast te trommelen op de verwarming. Al onze avonden weg. Wat hebben we gedaan…

Klein behuisd
‘Als je liefde groter is dan je huis’, zeggen ze in een reclame van een Zweedse meubelgigant. Dat geldt ook voor ons! Vier mensen, twee slaapkamers. Veel spullen in weinig vierkante meter*. Twee kindjes op één kamer. We gaan het doen dachten we eind januari enthousiast en licht gespannen.

Gedeelde kamer zorgt voor onderlinge afspraken en broederliefde
Eigenlijk hadden we geen andere optie. Ons huis staat onder water, de bank vindt ons inkomen vast niet stabiel genoeg en we hebben geen zin in het gedoe van verhuizen. En niet onbelangrijk, we wonen in een leuke straat! Na zes maanden lang wakker te zijn geworden van Micks verstopte neusje en onrustige woelen hadden we er wel genoeg van: we wilden onze kamer en slaaprust weer terug. Pim en ik hebben ons verplaatst naar het kleine slaapkamertje waarvan de deur zowaar nog dicht kan. Mick en Zoë delen nu de master bedroom. Die met wat kleine aanpassingen echt leuk is geworden. In het midden veel ruimte om te spelen (klein detail: wanneer gaan kinderen eigenlijk echt spelen op hun kamer??). Aan de randen veel kastruimte én ieder een eigen hoekje. Zo ver mogelijk uit elkaar.

De eerste maanden ging het verrassend goed! En de nachten en ochtenden zijn nog steeds goed. Maar nu Mick ouder is en voor Zoë de nieuwigheid eraf is, zijn we avonden bezig met naar boven rennen, tot stilte manen, bidden, boos worden, negeren, etc. Merkwaardig genoeg zijn ze nooit beiden op dezelfde avond aan het ‘rellen’, of althans niet tegelijkertijd. In mijn fantasie zie ik ze al overleggen ‘ga jij of ga ik vanavond?’. ‘Naa doe jij maar, ik ben al twee avonden geweest…’. En toch he, ze krijgen er vast een sterke band van.

Heb jij ooit een kamer gedeeld met je broer of zus? Wil je je ervaringen (vooral de positieve dan) hier delen?

*Zoals ik vorige keer al aangaf kunnen we wel wat tips van Ikea gebruiken in het beter organiseren van je huishouden….maar over de voortgang hiervan later meer.

Lees verder...

Weg met het huishouden van Jan Steen

Ik wil eens wat rustiger worden, vooral in mijn hoofd. Minder stress. Ik ren van hot naar her met een 36 (yeah right ;) )-urige werkweek, een pittige peuter, een baby die uiteraard de nodige verzorging nodig heeft, sociaal leven en een vriend die niet zo goed is in organiseren van het huishouden…. Ons huishouden is dan ook echt een huishouden van Jan Steen zegt mijn moeder. Voor haar is dat zeker geen compliment, ze heeft een heel net ‘showroomhuis’. Maar zelf vind ik een beetje rommel fijn, gezellig en misschien toch ook nog lekker tegendraads tegen mamma. Toch knaagt het de laatste tijd aan me…

Lees verder...

Geduld is de schoonste zaak van opvoeden

Het moeilijkste van opvoeden vind ik tot nu toe geduld bijbrengen en geduld opbrengen.

Peuter wil iets NU
Laat ik bij het bijbrengen van geduld beginnen. Als een peuter iets wil MOET HET NU. En ook al maak je duidelijk dat het goed is wat je peuter vraagt (bijvoorbeeld knutselen of een koekje), het MOET NU. Hij of zij verwacht dat je alles uit je handen laat vallen. Hij of zij wil het immers NU. En herhaalt de vraag als het moet 100 keer. Totdat het verzoek is ingewilligd blijft de langspeelplaat steken.

Lees verder...

Soms hou ik mezelf voor de gek

20140518-084130.jpgDe zomer is in aantocht en je ziet op mooie dagen alle terrassen weer vol zitten. Je kunt echt nog wel op een terrasje zitten met een kind…..je hebt er alleen vaak zo weinig aan! Of ligt dat aan mij(n Zoë)?

Ik denk dat iedereen met jonge kinderen het gevoel wel herkent. Je loopt in de stad en ziet al die gezelligheid op de terrassen, mensen met zonnebrillen, mensen aan een biertje of een wijntje en soms zelfs wat eten. Oeh daar heb ik ook zin in, denk je dan. Of moet ik naar huis want eigenlijk is het alweer tijd om te eten en te slapen voor Zoë…en ik moet ook nog een cadeautje kopen. Maar het is zo verleidelijk dus ik overtuig mezelf (en soms ook Pim) er vaak van dat het echt wel even kan. En dan begint de zoektocht…

Lees verder...

‘Mamma wat is fuck?’

Aii, het is pijnlijk duidelijk dat kindjes je spiegelen en kleine copycats zijn. En dochter Zoë van ruim twee is ons op dit moment volop aan het napraten. Ik stootte mijn teen en toen kwam het f-woord eerst uit mijn en daarna uit Zoës mond… Ergens had ik t kunnen weten toen ze laatst voor t raam naar de tuin met gebalde vuistjes en een rood aangelopen hoofd stond te blazen ‘niet poepje in tuin, poesje doooooooood’. Pim heeft t niet zo op poesjes, begrijp je? Dus we moeten nog meer oppassen bij ons kleine en letterlijke copycatje!

Maar is schelden eigenlijk zo erg? Het is een uitlaatklep, een manier om je ongenoegen te uiten. Wil ik Zoë meegeven dat je altijd maar beleefd moet zijn en alles moet inslikken? Ook al word je bijna van je sokken gereden door iemand die de verkeersregels overtreedt? Of schrik je je kapot als je iets laat vallen. Ik ben er nog niet over uit. En ik kan mezelf ook niet helpen trouwens…

Lees verder...

Blij met meer van hetzelfde

‘Alleen maar’ bloggen over kleren voelt soms ook zo leeg (haha, dit is pas de vijfde post, maar toch..). En dat is nieuwe kleren kopen soms ook. In het pashokje denk ik dan ook wel eens. Is dit jurkje echt nog wel nodig? Is het echt zo anders dan die ene in mijn kast die er qua ontwerp of kleur best wel (veel) op lijkt? Die ik – nu we er toch aan denken – niet supervaak aan heb?
Vaak is het antwoord ‘ja, eigenlijk wel’. Noem het oppervlakkig of materialistisch, maar ik word gewoon echt blij van nieuwe kleren. Ook al lijkt het een soms op het ander, het is vaak net weer anders (lees: leuker) te combineren. Ik gun mezelf dan ook best vaak iets nieuws. En dan heb ik dat jurkje of vestje zo vaak aan dat ik denk ‘zie je, ik had het tóch echt nodig’. En dat wetende loop ik dan dus ook vaak naar de kassa. En eenmaal thuis ziet m’n vriend niet eens dat ik iets anders aan heb of vindt het in ieder geval meer van hetzelfde….Best herkenbaar toch?

Geheelonthouding
Gelukkig kan ik het wel, periodes van minder of helemaal geen kleren kopen. Dat heb ik al een aantal keer bewezen en dan ben ik ook echt trots. Soms gun ik mezelf dan nog wel één ‘kleer’, maar kan me over het algemeen goed inhouden als de knop eenmaal om is. Het lijkt wel op snoepen! En dat laatste ga ik mezelf nu absoluut niet onthouden (het is al zwaar genoeg om zwanger te zijn ;) ), maar misschien moet ik toch op een soort dieet. Jurkjes kopen is met mijn groeiende omvang toch niet superleuk dus laat ik ook gaan bloggen over andere dingen waar ik blij van word of wat me bezig houdt…want hey, there is more to life than clothes!

Tot binnenkort!

Lees verder...

Verslaafd aan jurkjes!

een van mijn eerste jurkjesIk ben Suzanne Donselaar en ik heb een verzameling. Ik ben Suus en koop teveel. Ik ben Suzie en heb een probleem: 51 jurkjes! Het lijkt wel een verslaving, zoveel heb ik er. Waar dit vandaan komt?
Toen ik een jaar of vier was kreeg ik al jurkjes aan via mijn tante Lya. Jurkjes met bloemetjes, clownmotief, jurkjes met smock (je weet wel, lijkt alsof het van crêpe papier is gemaakt). En wat voelde ik me een prinsesje in de jurkjes, het liefst met een vlechtje of speldje in mijn haar.

Het eerste jurkje uit mijn nu zo grote collectie weet ik nog goed (mijn vrienden zullen zeggen ‘maar jij onthoudt ook alles’). Zo’n 5 jaar geleden in de pauze van mijn werk ging ik naar ‘de overkant’. Daar, bij de WE hing hij. Een blauw jurkje met een soort vleermuis-armen, wit met bruin motief. En….in de aanbieding voor maar € 20!

Lees verder...