Suus Jurkjes

Geduld is de schoonste zaak van opvoeden

Het moeilijkste van opvoeden vind ik tot nu toe geduld bijbrengen en geduld opbrengen.

Peuter wil iets NU
Laat ik bij het bijbrengen van geduld beginnen. Als een peuter iets wil MOET HET NU. En ook al maak je duidelijk dat het goed is wat je peuter vraagt (bijvoorbeeld knutselen of een koekje), het MOET NU. Hij of zij verwacht dat je alles uit je handen laat vallen. Hij of zij wil het immers NU. En herhaalt de vraag als het moet 100 keer. Totdat het verzoek is ingewilligd blijft de langspeelplaat steken.

In de ‘opvoedliteratuur’ lees ik dat het goed is om Zoë af en toe te laten wachten. Omdat in het echte leven nu eenmaal ook niet iedereen danst naar de pijpen van mijn lieve meisje. En het zelfs betekent dat je kind gevoeliger kan zijn voor verslavingen als je altijd direct de behoefte invult. Dus ik probeer opvoedverantwoord te handelen en zeg regelmatig tegen Zoë ‘ja, je mag iets eten, ik pak het zo’. Maar een kind heeft tot 4/5 jaar nog geen tijdsbesef dus dan zie je dat koppie even verward nadenken. Heel even maar, totdat de langspeelplaat weer op repeat gaat. Want Zoë wil NU iets eten…probeer dan maar eens geduld bij te brengen én op te brengen!
Want ja, opvoedgebode nummer 1 is ‘gij zult consequent blijven’ dus je mag niet zomaar toegeven. En wacht je braaf een paar minuten totdat je er gek van wordt.

Aankleden is een kwestie van geduld
Opbrengen en bijbrengen gaan dus vaak hand in hand, maar een goed voorbeeld van opbrengen is aankleden en kleding. Suusjurkjes is natuurlijk ook eigenlijk een modeblog.
Wil je de deur uit met je peuter? Trek er even voor uit en wordt vooral niet nerveus of gehaast! Meestal is het namelijk een enorm gedoe om kleren aan te krijgen, want ‘ik heb al kleren aan’….een pyjama ja! Of je hebt een leuk setje klaargelegd, maar dan wil ze per se dat favoriete maar oh zo lelijke knalroze shirt van hello kitty. En dat moet op die rode maillot… Je probeert het met een keuze voorleggen: ‘ok hello kitty mag, maar dan met deze of deze broek’ (ook dat is opvoedverantwoord..keuzes geven). Maar madam zegt ‘nee’. (Weet iemand of peuters van twee eigenlijk wel keuzes snappen??). En rent weg, gaat planken, krijsen of slaan. Probeer dan maar eens rustig te blijven, want je moet immers gaan!
En zo heb ik nog vele voorbeelden: met 25 graden het skipak aan willen doen, twee maten te grote laarzen onder een korte broek aandoen (effect: m’n dochter heeft soort kisten aan) en een maillot in slippers met te klein (en daardoor navel-)truitje….

20140709-231318-83598511.jpg
Een door Zoë zelf gekozen outfit op mijn laissez-faire dag: knalroze jurkje op een spijkerbroekje en regenlaarsjes -tuurlijk, moet kunnen…. (Foto Pim Geerts)

Prijs nooit de dag voordat het avond is
Nog zo’n wijze spreuk en les. Laatst had ik alles voor elkaar: de perfecte outfit was zonder tegenstribbelen aangegaan. En de schoenen die ik erbij aan wilde waren ook goed volgens Zoë. Mooi, want die kleur kwam terug in het shirtje – ik hou van matchen!
Toch was ik ergens op m’n hoede dus ging gehaast tien minuten te vroeg (!) de deur uit zodat er niks meer mis kon gaan…maar toch! Ze zag in haar rechterooghoek nog net die schattige hartjesslippers en die MOESTEN NU aan. Ergens kon ik wel janken. Maar ach, als je dan dat blije gezichtje ziet is alles weer goed.

1 reactie
  1. Marijke says: May 5, 201510:34 am

    Hahaha! Wat herkenbaar… Die leuke kleertjes… en wel foeilelijke schoenen/laarzen/muts aan. Wintertrui als het hartstikke warm wordt. Ja hoor.

Laat een reactie achter