Suus Jurkjes

Soms hou ik mezelf voor de gek

20140518-084130.jpgDe zomer is in aantocht en je ziet op mooie dagen alle terrassen weer vol zitten. Je kunt echt nog wel op een terrasje zitten met een kind…..je hebt er alleen vaak zo weinig aan! Of ligt dat aan mij(n Zoë)?

Ik denk dat iedereen met jonge kinderen het gevoel wel herkent. Je loopt in de stad en ziet al die gezelligheid op de terrassen, mensen met zonnebrillen, mensen aan een biertje of een wijntje en soms zelfs wat eten. Oeh daar heb ik ook zin in, denk je dan. Of moet ik naar huis want eigenlijk is het alweer tijd om te eten en te slapen voor Zoë…en ik moet ook nog een cadeautje kopen. Maar het is zo verleidelijk dus ik overtuig mezelf (en soms ook Pim) er vaak van dat het echt wel even kan. En dan begint de zoektocht…

Zoektocht nummer 1: een terras met plek voor onszelf én de kinderwagen enigszins binnen handbereik. Waarom zit altijd alles zo vol of zie ik alleen plekjes zonder tafel waardoor het café echt alle ruimte benut tot de toegestane grens? Ik kan me niet eens meer voorstellen dat dat ooit een goed idee leek. Ik moet immers mijn handen vrij hebben voor mijn eigen drinken, Zoës drinken en nog wat afleiding zoals kleuren etc. En dan staan er ineens twee mensen op. Fieuw.

Zoektocht nummer 2: waar is de serveerster? Snel, Zoë begint al te jengelen en ik probeer het ‘uit’, het aanhoudende ‘appelsap, ik wil appelsap’ en ‘spelen’ te negeren….en graai soms maar vast in mijn tas om een doosje rozijntjes als zoethoudertje t geven. Zie je, dat tafeltje was echt nodig! De inhoud strooit ze namelijk altijd meteen uit over tafel. Nog geen minuut later vraag ik me af of t soms zelf bedienen aan de bar….nee daar is de serveerster! Ik probeer de aandacht te trekken en bestel een appelsap en oh wat wil ik eigenlijk zelf. Snel roep ik een cappuccino en als ze wegloopt denk ik oh nee toch een latte maar een bons trekt m’n aandacht! Zoë heeft het peper- en zoutstelletje op tafel gevonden en strooit er flink op los.
20140518-083919.jpg

Zoektocht nummer 3: proberen het wachten op drinken en het drinken zo aangenaam mogelijk te maken. En uiteindelijk zo kort mogelijk want Zoë verliest haar geduld. Het drinken is al een keer bijna omgegaan (nogmaals fijn die tafel tussen ons) en ze zit inmiddels al op mijn schoot. Te kleuren. En de potloden gooit ze een voor een op de grond. Ik kijk verontschuldigend naar de buren, want die krijgen ook wat potloden in hun schoot (en een keer zelfs een appel in iemands nek). M’n koekje is al opgegeten door raad eens wie. Tijd om te gaan. Ik kloek de cappuccino achterover, drink een deel van de appelsap op en vertrek snel….

Zo, dat was best leuk en heb toch mooi op een terrasje gezeten, volgende keer weer! Oja en dat cadeautje? Dat bestel ik toch maar online :) . Zoë moet naar huis. Slapen.
Ik drink nog wel iets in de tuin.

0 reacties
Laat een reactie achter